05-12-07

Tijd (ah tijd)

Vanhernaardèrderhotserdebolderdetoetsiedehoetsie. Zot wordt een mens ervan. Waar is al mijn tijd gebleven? Ze is helemaal zoek geraakt. Ik durf zelfs wedden dat moesten God en klein Pierke tijd bijverzinnen, ik er nog te weinig zou hebben. En zeggen dat ik een dik jaar geleden met al mijn vrije tijd geen blijf wist…

 

Ik was nog maar een paar maanden afgestudeerd en bijgevolg ook nog maar net beginnen werken. Ik was het leven van een student gewoon: altijd wel wat te doen – lessen volgen, excursies over ’t ganse land (en verder), groepswerk à volonté, thesissen schrijven (meervoud jawel), ’s avonds op stap met de vrienden – fuifjes, filmpjes, flirtjes … En als ik dan nog tijd over had: studeren.

Maar daar was plots een einde aan gekomen. Mijn weekends waren ineens vrij: ik moest mij niet meer schuldig voelen dat ik niet achter mijn boeken zat. Mijn weken waren zo mogelijk nog vrijer. Daar waar ik vroeger van 9 tot middernacht zat te schrijven aan een thesis, mocht ik nu om 17u huiswaarts keren, meer zelfs, mijn werk bleef waar het was. Het blééf gewoon waar het was: werk, thuis, thuis, werk, werk, thuis, … en thuis, ja thuis, was ik volledig vrij te doen wat ik zelf wou.

 

Ik ben meermaals de muren van mijn toen vreselijk kleine studio opgelopen van verveling. Tijd! Ongelooflijk… en soms kroop die echt voorbij. ’t Was er al zovéél en dan nog zo traag…

 

Ik wist duidelijk niet wat aan te vangen met mijn nieuwe leven. Het alleen-en-veel-te-klein-wonen heb ik vrij snel gelaten voor wat het is. Mijn vrijheid ben ik op zijn tijd beginnen vullen. Ze werd voller en voller en voller en slonk en slonk en slonk.

 

Alles wat ik nu doe, doe ik enorm graag, te graag, want ik kan niet kiezen: ik wil dansen, op z’n Afrikaans (zot zijn doet geen zeer), maar nog liefst op de Vlaamse folk. Ik wil muziek leren luisteren en wie weet ooit nog wel spelen ook. Ik wil tekenen, want talenten gooi je zomaar niet weg. Ik wil schrijven en ik wil zingen – maar wees gerust dat doe ik wel onder de douche. Ik wil koken voor wat lekkers en ik wil tijd vinden voor mijn vrienden en – nog belangrijker – voor mijn familie. Ik wil hopen boeken lezen en massa’s films zien. Ze staan netjes op een rij in het rek en aardig gepresenteerd in de studio’s. En dan rest er me nog mijn huishouden, mijn kamer die zichzelf maar niet wil opruimen, mijn sollicitatiebrieven en dito examens, mijn kat en mezelve – want die zou ik zo voorbij lopen. Ongetwijfeld ben ik nog honderdduuzend dingen vergeten, maar je ziet me wel al staan he? Mijn armen wijd gespreid, mijn handen opgehouden naar boven gevuld met alles waar de tijd in bijt.

 

Maar eigenlijk is er maar één ding dat ik wil: stante pede alle tijdbijters laten vallen uit mijn handjes en die laatste vervolgens weer zachtjes vullen

met tijd voor hem…

21:03 Gepost door zaza in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.