18-11-07

Met de trein naar Oostende

« De trein is altijd een beetje reizen. » Zo luidde de slogan van de NMBS enkele jaren geleden. Af en toe hoorde ik wel eens iemand lacherig doen om die slogan, vooral dan zij die elke dag tevergeefs probeerden om op tijd op het werk te geraken met het vehikel. Ik van mijn kant heb echter altijd gevonden dat hij klopt.. als een bus (die slogan dan, niet de trein, dat zou een beetje dom zijn).

 

‘k Zit op de trein naar Oostende. 53 minuten lang. Nee, dan ben ik nog niet in Oostende, da’s waar. Dan ben ik thuis, want ik kom van Hasselt. Thuis is Leuven. Ooit was thuis elders. Dan moest ik nog wat verder, tot in Brussel, vervolgens tot in Halle en dan moest ik nog even op die bus van daarnet. Jaren geleden was het noorden van Limburg ook mijn ‘thuis’, Neerpelt om precies te zijn, alwaar mijn prins op het witte paard woonde (al was het lang geen prins, laat staan één met een paard). Fervente treinliefhebbers weten wat Noord-Limburg betekent voor een reiziger: van Leuven naar Antwerpen en van Antwerpen helemaal terug naar Limburg (Hoe absurd! Wie bedenkt het? Ik woon echt in een apenland…) en Neerpelt… Neerpelt is de aller aller allerlaatste halte.

 

2u 12 minuten.

 

Wel die afstand heeft me geen seconde gedeerd. Ik hield van die rit. Het was een beetje reizen en mijn lief was mijn bestemming. Ik telde af: Herentals. De trein treuzelt graag in Herentals. Even doortrekken. De naaldbossen van de Limburgse Kempen passeren me. Lommel, we komen dichter. Overpelt. Warm! Het treinsignaal van de bareel weerklinkt. We gaan de laatste bocht in. Buiten is het al donker. Binnen licht. Ik plak mijn gezicht tegen het raam, want anders zie ik niets dan mijn spiegelbeeld. De parking van het station schuift voorbij. Staat er een Opel? We rijden het station in. Eindstation. De trein loopt leeg…

Dream on! Nu dacht je toch niet dat mijn lief op het perron zou staan (per ongeluk). Nee, de romanticus in hem was ver zoek. Geen armen die me opvingen. Alleen de winterkoude die samen met mij langszij het station op een Opel stond te wachten. (De laatste rit naar Neerpelt wist ik dan ook dat het de laatste was)

 

Nog 24 minuten treinen naar Leuven. Niet zo lang geleden reed ik door naar Oostende met deze trein. Ik was wederom op weg naar iemand. 1u 38 minuten en met de minuut die verstreek werd ik gelukkiger. Vanaf Gent stroomden vleugjes warmte door mijn lijf. In Brugge verscheen er een glimlach op mijn gezicht die ik er niet meer afkreeg. Oostende, de aller aller allerlaatste halte. We rijden het station in. Eindstation, de trein loopt leeg... Ik ga het perron op. Het perron is lang (als je achteraan de trein zit). Ik begin te lopen en weet wat te hopen…

 

Zachte lange blonde haren,

een paar guitige ogen

en een glimlach van geluk

sluit ik een paar seconden later

in mijn armen.

 

Ik ben thuis.

 

    

Gelukkige verjaardag meid. Geniet er van met je vuistjes toe.

02:48 Gepost door zaza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-07

IN het filmfestival

Ik zou jullie de bewuste mail niet willen onthouden. Zoals ik gisteren al aankondigde: geen censuur in mijn teksten. Dus vergeef me de ellenlange zinnen en de honderdduizend komma’s en veel te weinig punten. Maar geen censuur, want geen punten wil zeggen nauwelijks rust: lezen in één adem. Het had wel degelijk een oorzaak: ik kwam van de dansles en dan is rust niet aan mij besteedt, ook niet in de vorm van punten achter mijn zinnen. Leve de komma’s!
oh en euh, mijn lieve danslespartners: ik zie jullie heel graag!!!

Maandag 12 november 2007

13:44
A: Dag Ladies, ik mail even voor de boonanza-avond.. We kunnen misschien woensdag 21/11 afspreken of vrijdag 23/11?

Boonanza, weet ge wel da’s dat spel waar iedereen door elkaar roept (vooral niet op je eigen beurt) of iemand misschien wel “een kidneyboon wil ruilen tegen twee cacaobonen”, “ik heb een chilli-boon, iemand een chilliboon?” “Neenee, ik kan niks doen met een chiliboon. Geef mij een bruine boon, of nee liever twee!” ‘Ik wil die chiliboon wel! Als gij mij die kidneyboon geeft.” Kunt ge het u al inbeelden? Zo vijf meiden bij elkaar. Neem het van mij aan (zeker als u een man bent), daar wilt ge niet bij zijn! (tenzij uw naam Pierre of Joeri is)

16:34
(P)E: Voor mij zijn die dagen goed!

21:31
Z: ik kan den 23e ni dan zit ik met Nele in filmfestival, den 21e normaal gezien wel. ma, di en donderdag ook ni. alleen woensdag 21 dus die week.

21:51
C: 'In' een filmfestival... Hoe doe je dat? :-)

22:36
Z: awel: ge begint met uw gat te heffen van uwe zetel, dan rept ge u naar de keuken want uw maag gromt en ge zou 't dus iets moeten vinden om die te stillen, vervolgens springt ge een paar keer op en neer en doet ge ne grand écart, kwestie van uw benen los te gooien, want we gaan een sprintje trekken, ge zet u in start positie en terwijl commandeert ge uw huisgenoten, twee doodbrave gasten van ondertussen al 29 (ge bedenkt ondertussen dat ge dringend hunne verjaardagskado eens moet overhandigen, maar ge denkt ach ik ben al te laat met hunnen verjaardag, ze verwachten geen kadookes meer, ik zal het nog wel wat uitstellen) wànt we staan namelijk in start positie om een sprintje te trekken dus en we gingen ons euh mijn huisgenoten dus commanderen om de beide deuren open te zetten, want anders loop ik mij te pletter bij dat sprintje dat ik van plan ben te trekken. waar gaat dat sprintje dan heen vraagt ge u af? want we moeten dus ergens ín geraken, in een filmfestival nog wel, meer zelfs, 't is een holebifilmfestival (amaai chance dat ik hier gene man ben of we zouden rap uitgepraat zijn...) goe ik ging een sprintje trekken, probleem is, dat als we beide deuren tegelijk open zetten dat ons Nelleke dan misschien wel mee naar buiten sprint en dat is niet de bedoeling. goe, ik sprint, steven doet de eerste deur open, ik sprint verder, ondertussen doet steven die deur toe, en dan doet alexander de voordeur open en ik sta buiten... euhm buiten da's dus nog niet binnen, laat staan ergens ín... oké ma dat sprintje was dus feitelijk wel bedoeld om mij naar Nele te reppen, want aan de haastigheid van mijn 'hongerstillen' had ge het mss al gemerkt, ik ben een beetje niptekes, mss zelfs bekan te laat. sprinten dus. want met ne goeien aanloop is het volgens mij makkelijker om ergens ín te geraken... Bon ik zen ondertussen aangekomen op tiensepoort, alwaar één bruine krullenbol woont en weet ge wa, die heeft ne tandem da komt goe uit want dan zijn we daar dubbel zo rap. trappe trappe trappe, stoempe stoempe stoempe, recht studio 4 binnen. ah we zijn ergens binnen da's al iets. we komen in de buurt. maar hoe er nu ín? simpel, sprintje getrokken, tandem doorgetrokken, wij zijn dus doodop, warme rode zetel in zicht ge zet u dus schrap, gaat efkes door uw knieën laat uw hoofdje zakken, laat alles los (denk er anders een saxofoon bij, dan gaat het beter), je voelt je een bolletje en dan strek je terug je benen en je voeten komen vaneigens van de grond en liften heel je lijf al rollend de rode warme stoel in, aangekomen in die kussens nestelt ge u in de meest comfortabele houding die je maar kan vinden, da's voor iedereen anders, voor mij is dat schoenen uit, benen intrekken, poep naar achter, hoofdje opzij en dan en dan... dan kan je helemaal verdrinken... verdrinken in een verhaal... verdrinken in een film... verdrinken... in...in ... het filmfestival...

't is kwestie van nadien wel weer boven water te komen, maar daarvoor heb je nog twee uur uitstel eerst... en daar gaan we toch wel eerst van genieten... in het filmfestival

:-)


(niet op mij letten, de dansles was enigzins saai, die mannen kunnen echt niet dansen, en na die twee minuten dat Leen dan met mij komt dansen, blijf ik verweesd achter want dat was veel te zalig en dan moet ik terug naar die mannen die de basispas nog niet eens kunnen, tilt slaan als ze ook maar één variatie moeten uitproberen van Leen en dan derbovenop nog beginnen praten ook (versieren eigenlijk, maar daar sta ik niet op te wachten bij een man van 50), i.p.v. eens naar de muziek te luisteren en te horen dat de eerste tel van de mazurka eigenlijk al drie tellen geleden gepasseerd is en zij nog altijd niet weten waar te beginnen... grrr... zelfs Leen haar gezicht stond af en toe op een zucht.. en geen van ons twee was in form, moemoemoe, dus niet veel afgelachen vandaag... volgende keer beter :-))

22:04 Gepost door zaza in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-07

zaza schrijft

zaza schrijft. en zaza schrijft al lang. Wist je dat nog niet? wel, dan weet je het nu! Ik schrijf al sinds mijn 13 jaar, weet ik nog heel goed. Ik zat in het eerste middelbaar en was het eigenlijk helemaal zat om de ene poëziealbum na de andere te vullen met tekeningen van klasgenootjes die op niets trokken en van mama en papa (die uiteraard wél op iets trokken). Ik had besloten om die poëziealbums nu eens helemaal en volledig voor mezelf te houden en te vullen met: tekst, woorden, onzin enfin. Herkenbaar? ja tuurlijk, ieder meisje is ooit wel eens begonnen aan een dagboek, misschien is dat zelfs het geval bij één van mijn stoere vrienden. Kunnen we ooit eens een poll over organiseren (kan dat niet op deze oh zo handige website? nee? dringend invoeren! ja? super, eerste poll is bedacht!). Het verschil met de meeste van jullie zal wel zijn dat ik bléef schrijven. Die dagboekjes waren veel te klein en met Kerst kreeg ik dan wel een nieuwe maar tegen mijn verjaardag was die alweer vol gekliederd met spannende meisjesverhalen. Die boekjes werden al gauw te duur en een aantal van papa's schriften gingen eraan, maar die vond ik dan niet mooi genoeg. mijn schriften verdienden een harde kaft, dat stond sjieker. De woorden stapelden zich op, vol van liefde, vrolijkheid, verdriet en onsteltenis, beladen woorden van de puber die ik ooit geweest ben.

Tijdens mijn studies hebben die schriften geregeld maanden aan de kant gelegen. schrijven was stom en vooral ik dacht dat ik door te schrijven de dingen 'erger' maakte. ik vond dat ik teveel nadacht over alles en nog wat, dus stopte ik met schrijven, want dan zou ik ook niet zoveel nadenken en zou het leven simpeler zijn. Jeugdige naïviteit, niet waar?

Ondertussen ben ik ergens achter gekomen: ik kan schrijven... meer zelfs, ik heb ontdekt dat ik ook 'anders' kan schrijven. hoe zal ik het zeggen... het overkomt me af en toe - en hoe meer ik meemaak, hoe meer het me overkomt - dat er plots iets op papier staat dat ik zelf 'schoon' vind. Ik lees het dan opnieuw, en opnieuw, en opnieuw... zonder iets te veranderen want het beste schrijfsel staat er altijd in ene keer op heb ik gemerkt... en elke keer ik het lees sta ik verstomd van mijn eigen. ik kan schrijven...

mama gaat nog gelijk krijgen

Ik heb nog maar zelden iets laten lezen aan iemand. 't is de dagboekcultuur snap je. Behalve aan één iemand. Gedurende ongeveer een jaartje schreef ik alles wat ik mooi vond neer (ook trieste dingen kunnen mooi zijn) en gaf het haar. zonder woorden wist ik dat ze er verzot op was. Wellicht is dat nog altijd zo, wie zal het zeggen. Maar één ding stond vast: ik genoot ervan om voor íemand te schrijven.

Nu, zonder er veel erg in te hebben schreef ik voorbije maandag een mail naar enkele van mijn beste vriendinnekes, stiekem noemen we onszelf al het 'heilige vijftal' (altijd wel leuk om jezelf op een geoorloofde manier een beetje op een voetstuk te plaatsen, 't is toch ook zó gezellig samen), een mail in ware columnstijl. en dat heb ik niet zelf verzonnen dat laatste, want ons Pels beweerde dat ik als een volwaardige 'sex-in-the-city'-madam maar een nieuwe job als columnist moest gaan zoeken. toerisme en beleid overboord riep Cees erachteraan. (owla powla, dat weet ik nog zo niet). maar columns... hey waarom niet!

Houdt u vast (aan de takken van de bomen), want hier komen ze:

de zaza columns!

 

17:10 Gepost door zaza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |