18-11-07

Met de trein naar Oostende

« De trein is altijd een beetje reizen. » Zo luidde de slogan van de NMBS enkele jaren geleden. Af en toe hoorde ik wel eens iemand lacherig doen om die slogan, vooral dan zij die elke dag tevergeefs probeerden om op tijd op het werk te geraken met het vehikel. Ik van mijn kant heb echter altijd gevonden dat hij klopt.. als een bus (die slogan dan, niet de trein, dat zou een beetje dom zijn).

 

‘k Zit op de trein naar Oostende. 53 minuten lang. Nee, dan ben ik nog niet in Oostende, da’s waar. Dan ben ik thuis, want ik kom van Hasselt. Thuis is Leuven. Ooit was thuis elders. Dan moest ik nog wat verder, tot in Brussel, vervolgens tot in Halle en dan moest ik nog even op die bus van daarnet. Jaren geleden was het noorden van Limburg ook mijn ‘thuis’, Neerpelt om precies te zijn, alwaar mijn prins op het witte paard woonde (al was het lang geen prins, laat staan één met een paard). Fervente treinliefhebbers weten wat Noord-Limburg betekent voor een reiziger: van Leuven naar Antwerpen en van Antwerpen helemaal terug naar Limburg (Hoe absurd! Wie bedenkt het? Ik woon echt in een apenland…) en Neerpelt… Neerpelt is de aller aller allerlaatste halte.

 

2u 12 minuten.

 

Wel die afstand heeft me geen seconde gedeerd. Ik hield van die rit. Het was een beetje reizen en mijn lief was mijn bestemming. Ik telde af: Herentals. De trein treuzelt graag in Herentals. Even doortrekken. De naaldbossen van de Limburgse Kempen passeren me. Lommel, we komen dichter. Overpelt. Warm! Het treinsignaal van de bareel weerklinkt. We gaan de laatste bocht in. Buiten is het al donker. Binnen licht. Ik plak mijn gezicht tegen het raam, want anders zie ik niets dan mijn spiegelbeeld. De parking van het station schuift voorbij. Staat er een Opel? We rijden het station in. Eindstation. De trein loopt leeg…

Dream on! Nu dacht je toch niet dat mijn lief op het perron zou staan (per ongeluk). Nee, de romanticus in hem was ver zoek. Geen armen die me opvingen. Alleen de winterkoude die samen met mij langszij het station op een Opel stond te wachten. (De laatste rit naar Neerpelt wist ik dan ook dat het de laatste was)

 

Nog 24 minuten treinen naar Leuven. Niet zo lang geleden reed ik door naar Oostende met deze trein. Ik was wederom op weg naar iemand. 1u 38 minuten en met de minuut die verstreek werd ik gelukkiger. Vanaf Gent stroomden vleugjes warmte door mijn lijf. In Brugge verscheen er een glimlach op mijn gezicht die ik er niet meer afkreeg. Oostende, de aller aller allerlaatste halte. We rijden het station in. Eindstation, de trein loopt leeg... Ik ga het perron op. Het perron is lang (als je achteraan de trein zit). Ik begin te lopen en weet wat te hopen…

 

Zachte lange blonde haren,

een paar guitige ogen

en een glimlach van geluk

sluit ik een paar seconden later

in mijn armen.

 

Ik ben thuis.

 

    

Gelukkige verjaardag meid. Geniet er van met je vuistjes toe.

02:48 Gepost door zaza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

titel Heeft er trouwens al iemand ontdekt waar de titel vandaan komt?
't is een kwestie van jeugdsentiment...

Gepost door: zaza | 20-11-07

ik herken de titel van ergens... heeft het soms iets met de groep spring te maken ...

Gepost door: Martijn | 03-12-07

met de trein naar oostende... tsjoeketsjoeke tuuuuuuttt

neneeeeeee ik bedoel niet deze titel, ik bedoel de titel van de blog zelf, de grote titel:
zaza's appelschilletje voor de dorst

Gepost door: zaza | 05-12-07

De commentaren zijn gesloten.